/UGLYSTORIES/no one can deny

soms werken ik een cd/dvd/games winkel echt niet makkelijk. los van alle domme vragen, moet je in deze periode soms de mensen teleurstellen... 'k heb regelmatig mensen over de vloer gehad die we dat ene kadootje niet konden geven.

zo bvb een vader die zijn zoon een ps2 wilde geven... "helaas, volledig uitverkocht...". wanhoop slaat toe in de ogen van de man. en dan begin je zelf een beetje te fantaseren... de man heeft het niet heel breed, maar wil zin zoon toch een ps2 geven en zo een gelukkige kerst geven... en dan kan hij dat manneke niet geven wat hij zou willen...

ik weet niet eens of die fantasietjes kloppen, maar toch is het elke keer toch weer een keer slikken.

ik schrik me rot als ik merk hoeveel mensen er zo'n kitscherige lichttaferelen in hun voortuin planten dezer dagen... vroeger was dat toch niet. of wel? en wat heb je er nu aan als er in je voortuin een lichtgevend hert staat en/of een santa tegen je muur opklimt? de meeste van die mensen leven met de roiluiken dicht...
waarschijnlijk wil men een gevoel van gezelligheid oproepen, maar ondertussen gaan ze wel allemaal door met roddelen, de maatschappij (dat bent u zelf) bekritiseren, stemmen voor VB, klagen,...
nee, geen frustratie. alleen maar een beetje teleurstelling soms.

toen ik pas afgestuurd was - en geen werk vond - wou ik weg. ik wou naar het buitenland ofzo. een job in londen of zweden/noorwegen/denemarken leek me wel wat... de realist en lafaard in mij heeft nooit die stap durven zetten. en de gedachte is ook verdwenen. tot gisteren. plots was ze er terug. een huisje in noorwegen zou leuk zijn. ergens in de buitenrand van een stad ofzo. met een job op een bureauke dat volledig opgetrokken is (of die indruk geeft) uit ikea-meubels. lijkt me leuk, uitdagend, gezellig en tevens eenzaam.

ik weet niet hoe ik er weer opkom... misschien door mijn huidige job? ligt het aan mij of werken sommige mensen niet echt logisch? goed, ik zal ook niet altijd volgens de logica werken, maar toch... echt erkenning krijg ik niet en mijn collega's vinden dat ik niks doe... waarom ben ik dan doodop als ik thuiskom? waarom vind ik dat mijn collega een aansteller is (en waarom ben ik de enige die dat vind????)? zoveel vragen, geen antwoorden... ik denk dat ik daarom verlang naar rust, een uitdaging, gezelligheid.

een winterblues? nee hoor, ik denk net hetzelfde in de zomer... vrees dat het aan mijn zieke geest ligt...

'k ben deze middag nog eens naar ons dorp gewandeld... het was duidelijk lang geleden... winkels veranderd, verhuist, verwijderd,... 't was rustig. misschien dat de dichte mist daar wel voor iets tussen zat. wie weet.

voor de rest? alles zo zo.