/UGLYSTORIES/no one can deny

toen ik pas afgestuurd was - en geen werk vond - wou ik weg. ik wou naar het buitenland ofzo. een job in londen of zweden/noorwegen/denemarken leek me wel wat... de realist en lafaard in mij heeft nooit die stap durven zetten. en de gedachte is ook verdwenen. tot gisteren. plots was ze er terug. een huisje in noorwegen zou leuk zijn. ergens in de buitenrand van een stad ofzo. met een job op een bureauke dat volledig opgetrokken is (of die indruk geeft) uit ikea-meubels. lijkt me leuk, uitdagend, gezellig en tevens eenzaam.

ik weet niet hoe ik er weer opkom... misschien door mijn huidige job? ligt het aan mij of werken sommige mensen niet echt logisch? goed, ik zal ook niet altijd volgens de logica werken, maar toch... echt erkenning krijg ik niet en mijn collega's vinden dat ik niks doe... waarom ben ik dan doodop als ik thuiskom? waarom vind ik dat mijn collega een aansteller is (en waarom ben ik de enige die dat vind????)? zoveel vragen, geen antwoorden... ik denk dat ik daarom verlang naar rust, een uitdaging, gezelligheid.

een winterblues? nee hoor, ik denk net hetzelfde in de zomer... vrees dat het aan mijn zieke geest ligt...